Gist

Ruimte voor christelijke spiritualiteit

De ervaring van Maarten (3/3)

Bij Gist zijn we erg enthousiast over de Ignatiaanse spiritualiteit. Maar wat is dat eigenlijk? Het slot van een driedelige serie: de persoonlijke ervaring van Maarten.

Hij zit middenin de Ignatiaanse gebedsretraite. Dat betekent negen maanden lang elke dag tijd nemen voor stilte en reflectie. Nou ja, elke dag…

“In principe doe ik het elke ochtend. Wat het alleen lastig maakt, is dat ik in een leefgemeenschap woon waar ook al een ochtendgebed is. Dat strijdt soms met elkaar. En dan is er nog het ochtendritueel van m’n krantje lezen met een koffietje. Maar dat kan ik meestal wel combineren.”

Wat bracht jou er toe om dit traject te volgen?
“Twee redenen. Allereerst, ik stond op een kruispunt in mijn leven. Eigenlijk wilde ik een sabbatical nemen en opnieuw ontdekken waartoe God mij roept. En ten tweede verlangde ik ernaar dat de bijbel op een nieuwe manier mijn persoonlijke omgang met God zou vormen.” 

En gebeurt dat?
“Zeker. Ik vind het heel verfrissend. En het gedachtegoed van de Jezuïeten sluit aan bij waar ik zelf mee bezig ben, namelijk om geloof in lijf en leven te ervaren.”

Hoe gaat het eigenlijk in z’n werk, zo’n retraite?
“Elke week ga ik naar mijn geestelijk begeleider en dan spreken we over mijn ervaringen. Voor de nieuwe week krijg ik weer zes teksten. Soms doe ik er maar eentje, omdat ik daar al genoeg aan heb. Of ik luister muziek om stil te worden. Ik kleur dus wel een beetje buiten de lijntjes, maar mijn begeleider is altijd vol positiviteit en aanmoediging over wat er toch allemaal weer is boven gekomen. Dat is ook meteen een belangrijke les: kijken naar wat er wél is. Het zelfonderzoek ken ik vanuit mijn opvoeding, maar daar was je vooral op zoek naar wat er miste om dat dan vervolgens op te biechten.”

Wil je een ervaring met ons delen?
“Er was een week waarin aandacht werd besteed aan je zonden. Ik trapte weer in die valkuil van mezelf veroordelen, vrees hebben voor God. Tegelijkertijd geloof ik wel in oordeel. Toen zei mijn begeleider iets heel moois: ‘Het oordeel is de liefde. Niet kunnen aanvaarden dat iemand van je houdt, dat is de hel.’”